Wieża Eiffla

wierza

Narodziny i konstrukcja wieży

Przy okazji wystawy w 1889 roku ogłoszono w prasie oficjalnej konkurs na zagospodarowaniwieza1e Pól Marsowych. Celem było zbudowanie wieży o podstawie 125 metrów kwadratowych i 300 metrów wysokości. Zgłosiło się 107   projektantów. Ostatecznie wygrał pomysł Gustawa Eiffel – francuskiego przedsiębiorcyoraz Maurice-a Koechlin – szwajcarskiego inżyniera.

Koncepcja

Pięćdziesięciu inżynierów i projektantów wykonuje 5.300 rysunków i na 10.000 zwojów papieru. Przygotowuje się 18.000 elementów konstrukcyjnych. Na placu budowy pojawia się 132 robotników.

Konstrukcja

– Budowę rozpoczęto w dniu 26 stycznia 1887 roku. Położenie fundamentów trwało jedynie pięć miesięcy i zostało wykonane jedynie z pomocą łopaty. Gruzy zostały wywiezione wagonikami ciągniętymi przez konie i przez lokomotywy parowe.

– Filary. Nie bwieza2yło problemu z budową filaru drugiego i trzeciego od strony Pól Marsowych. Filary od strony Sekwany potrzebowały fundamentów na sprężonym powietrzu przy pomocy stalowej skrzyni wbitej pięć metrów pod wodą.

– Fundamenty w najgłębszym miejscu nie przekraczają 15 metrów.

Montaż pierwszego poziomu: trudność w montażu mieściła się w wyjściu, u podstawy wyniesień w górę. W efekcie, konieczne było ich umieszczenie w pozycji pochylonej w tzw. -fałszywych drzwiach-.

Aby zrealizować to połączenie, inżynierowie używali podnośników hydraulicznych, które zabezpieczały ruchy poszczególnych -stóp-. Dzisiaj, lewary już nie istnieją, ale rekonstrukcja zrealizowana w 1995 roku jest wystawiona w pawilonie Ferrié na pierwszym poziomie Wieży.

– Drugi poziom został zmontowany przy pomocy dźwigów (żurawi). Wszystkie części zostały całkowicie wyprodukowane w pracowniach Eiffel w miejscowości Levallois niedaleko Paryża i znitowane na miejscu.

Wieża była zmontowana jak Meccano – kolos (olbrzym) z godną podziwu precyzją, która była wielką innowacją ówczesnej epoki.wieza3

Od drugiego do trzeciego poziomu cieśle robili cuda. Nieoficjalny komunikat mówi o 42 robotnikach, którzy zginęli podczas budowy Wieży Eiffel.

Pomnik został zainaugurowany 31 marca 1889. Tego dnia, Gustaw Eiffel pokonuje pieszo 1710 schodów, by na szczycie Wieży zawiesić osobiście trójkolorową flagę. W swojej promocji był wspierany przez członków Rady Paryża, w tym M.Chautemps.

Wieża Eiffla była najwyższym obiektem świata do 1929 roku, kiedy to powstaje budynek Chrysler (319 metrów) w Nowym Jorku.

Dane techniczne wieży Eiffla:

– 4 filary Wieży Eiffel są wpisane w kwadrat o boku 125 metrów i wyznaczone czteroma stronami świata

– ciężar szkieletu metalowego – 7.300 ton

– ciężar całkowity – 10.100 ton

– ilość użytych nitów – 2.500.000 sztuk

– ilość elementów żelaznych – 18.038 sztuk

– koszt konstrukcji – 7.799.401,31 franków francuskich (złotych franków francuskich z 1889 roku)

wieza4

Konserwacja wieży

Dla ochrony i konserwacji swojej żelaznej sukni w dobrym stanie, wieża Eiffla pokrywa się farbą. Szczyt wyszukania, piękna potrzebuje trzech różnych odcieni farby dla zapewnienia spójności swoich kolorów z niebem nad Paryżem (najciemniejszy na dole i najjaśniejszy u szczytu) Różne warstwy malowideł.

W czasie konstruowania, całkowicie zrealizowanego z żelaza (z bardzo małą zawartością węgla), wieża Eiffla otrzymała pierwszą warstwę farby minium de fer. Przedsiębiorca zajmujący się robotami malarskimi M. Nourisson położył pierwsza i drugą warstwę z oleju lnianego. Prace skończyły się w marcu 1889 r.

W maju 1889 czwarta warstwa -lakierowana- była zaaplikowana przez tego samego przedsiębiorcę M. Nourisson, w tonacji brązowo – czerwonej.

W 1892, miała miejsce pierwsza wymiana powłok malarskich. Przedsiębiorcą był M. Riviere. Malowanie poprzedzono czyszczeniem powierzchni i zastosowano warstwę farby olejnej w kolorze żółtej ochry. Koszt prac wyniósł 57 000 złotych franków, cena zawierała gwarancje użytkowania przez pięć lat.

W 1899 zdecydowano, że powierzchnia malarska na Wieży będzie odnawiana co siedem lat.

W 1988 alpiniści zamontowali na wieży kamery, które kontrolowały stan farby w miejscach najtrudniej dostępnych.

W grudniu 2001 po raz pierwszy zastosowano nową farbę bez ołowiu (ochrona środowiska).

Kolor specyficzny

Aktualna barwa jest bardzo specyficzna, w trzech odcieniach (najjaśniejszy jest na szczycie) koloru brązowego. Został on zaadoptowany w 1968 r. po kilku ewolucjach przechodzących od koloru brązowo-czerwonego na początku i przechodząc przez żółtą ochrę. Te trzy różne odcienie zapewniają dzisiaj jedność z kolorem nieba na Paryżem.

Kluczowe liczby w akcji malowania

Ciężar farby: 60 ton.
Czas prac malarskich: od 15 do 18 miesięcy.
Okresowość prac malarskich: wieża Eiffla jest całkowicie odmalowywana co siedem lat.
Koszt osiemnastej akcji malowania w 2001: 3 000 000 euro

Oświetleniewieza5

Wieża Eiffla, dzięki swoim rozmiarom i strukturze, stanowi inspiracje do tworzenia wynalazków i kreacji świetlnych najbardziej wyszukanych i najbardziej oryginalnych. Jej historia jest blisko związana z historią światła. Już w wieczór inauguracji Wieży Eiffla, dziesięć tysięcy baryłek gazu podkreślały suknie wielkiej -damy z żelaza-!

1889
Dwa reflektory na kołach zainstalowane na ostatnim piętrze Wieży oświetlają zabytki Paryża. Reflektor niebiesko – biało – czerwony, świecący w sposób ciągły lub błyskami przerywanymi, jest najmocniejszy na świecie. W czasie wystawy, Wieża jest oświetlona każdego wieczora przy pomocy gazu dostępnemu w szklanych kulach (opa in).

1900
Oświetlenie Wieży stało się całkowicie elektryczne. Pięć tysięcy żarówek kreśliło swoje boki w liniach ciągłych.

1907
Ogromny sześciometrowy zegar zamontowany na drugim piętrze wskazuje godzinę przy pomocy świecących cyferek.

1925 – 1936
Andre Citroen (którego matka była Polką!), korzysta z Wieży aby zainstalować na niej pierwszą reklamę świetlną swojego koncernu samochodowego. Przekazuje on 500 000 franków do dyspozycji Fernanda Jacopozzi. Reklama jest przygotowywana przez osobiście przez inżyniera Edison, wynalazcę żarówki. Wystawa 250 000 lamp o różnych kolorach została zainstalowana na budowli. Pierwszy spektakl miał miejsce 4 lipca 1925 r. Można było zobaczyć nazwisko Citroen z odległości czterdziestu kilometrów, z trzech stron Wieży. Spektakl, postrzegany jako zbyt drogi (prawie milion franków) został przerwany w 1936 roku.

1933
Citroen zaoferował zegar dla mieszkańców Paryża z tarczą zegarową o średnicy 15 metrów. Wskazówkami są wielokolorowe promienie światła zapalające się sukcesywnie, żeby wskazać godzinę.

1937
Wystawa sztuki i techniki. Andre Granet realizuje pod szkieletem pierwszego poziomu żyrandol, gigantyczny z rurkami fluorescencyjnymi długości 10 m o różnorodnych kolorach. Trzydzieści reflektorów marynarki wojennej skierowanych w kierunku nieba ubierało Wieżę białym światłem, natomiast korona żelaznych drzwi mieniła się w kolorach złota, niebieskim i czerwonym. Każdego wieczora poziomy przeistaczały się w fontannę ognia. Po ostatniej wojnie, Wieża stała się latarnią lotniczą Paryża (wystawę przerwano w 1974).

Maj 1958
Tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt reflektorów zostało zainstalowanych w licznych otworach Champ – de – Mars (w użyciu aż do 31 grudnia 1985 r.) dla oświetlenia monumentu.

1978
Na święta Bożego Narodzenia, świerk zabłysnął na Wieży 30 000 żarówek.

1985
Wygrana przez Pierra Bidetu, inżyniera światła, wystawa jest elementem finałowym programu restauracji zabytku, o którym zadecydował mer Paryża w roku 1980. Trzysta trzydzieści sześć reflektorów (1000 W, 400 W, 150 W), wiązka światła kierowana z dołu do góry oświetlała Wieżę od środka jej struktur. Zastąpiły one 1290 reflektorów używanych od 1958 r. Nowe reflektory są zainstalowane w bateriach od 4 do 7 sztuk. Wszystkie są wyposażone w lampy wysokiego natężenia kolorów żółtopomarańczowych (z wyjątkiem 8 reflektorów usytuowanych na szczycie). Zapalanie projektorów jest wykonywane co godzinę i trwa 5 minut. Operacja wykonywana jest ręcznie, bądź przy pomocy włącznika. Moc zamontowanej wystawy wynosi 320 kW (620 kW poprzednio). Roczne zużycie energii to 680000kWh. Lampy (a sodium) wysokiego natężenia (długość życia 6 000 godzin) początkowo dostarczane przez firmy Philips i Mazdę są zmieniane co trzy lata. Całkowity koszt instalacji wystawy wyniósł 4 miliony franków, eksploatacja roczna to koszt 600 000 franków. Oświetlenie, które spotkało się z sukcesem jednomyślnym i światowym, było punktem startowym w Paryżu oraz w wielkich miastach Francji i świata, dzięki odnowieniu zniżki na podziwianie nocnych walorów zabytków.

5 kwietnia 1997
O północy mer Paryża uruchomił licznik świetlny -J – 1000 avant l-an 2000-. Usytuowany 100 metrów nad ziemią u boku monumentu skierowany w kierunku Trocadero. Ma on 33 metry wysokości, 12 metrów szerokości i waży 50 ton. Zawiera 1342 reflektory.

31 grudnia 1999 r.
Wieża Eiffla była centralnym punktem roku 2000. O godzinie zero prawdziwy taniec ognia trwający 3 minuty i 30 sekund na monumencie miał miejsce nieopisany balet pirotechniczny. Z tej okazji, iskrząca praca Pierra Bidetu została odkryta, wieża Eiffla iskrzyła odtąd 200000 ogni wszystkie noce przez 10 minut na początku każdej godziny. Wydarzenie było sukcesem międzynarodowym, a zdjęcia z niego były retransmitowane na całym świecie.

2000
Licznik czasu pokazuje cały rok napis -An 2000-.

31 grudzień 2000
Iskrzenie Wieży przybrało kolor niebieski na kilka nocy dla uczczenia nadejścia nowego milenium.

14 kwietnia 2001
Po osiemnastu miesiącach, iskrzenie zostało wyłączone.

21 lipiec 2003
Wieża Eiffla okryła swoje iskrzenie na dziesięciolecie święta muzyki. Odbyło się to za pośrednictwem talerza telewizji France 2, zainstalowanej na Champ – de – Mars, gdzie mer Paryża Bertrand Delanoe, uruchomił nowe iskrzenie. Scenariusz jest ten sam jak ten w 2000 roku: 10 minut na początku, każdej godziny po zapadnięciu zmroku, dwie pierwsze godziny letniego poranka (jedna godzina zimowego poranka).

24 stycznia 2004
Wieża Eiffla jest oświetlona na czerwono, pierwszy raz od jej stworzenia, od 24 do 29 stycznia dla uczczenia Chińskiego Nowego Roku. Dzięki mądrej grze reflektorów zewnętrznych, monument jest skąpany w czerwonym i szkarłatnym świetle, symbolu szczęścia, zabawy, radości i prosperity. Początek został dany 24 stycznia w czasie ceremonii oświetlenia w obecności ministrów kultury Francji i Chin oraz merów Paryża i Pekinu.

2004
Zmiana 336 reflektorów (Philips), które wytwarzały światło ozłacające wieże.

2006
8 maja o północy, wieża zaświeciła na niebiesko, dla uczczenia dwudziestej edycji święta Europy.

2007
1 lutego pomiędzy 19:55 a 20, wieża przerwała swoją iluminację w ramach operacji -pięć minut przerwy dla planety-. Mocny gest symboliczny, świadectwo zaangażowania wyrażającego poparcie dla rozwoju zrównoważonego. Wieża powtórzyła operacje 22 października tego samego roku. Wieczorem 6 września, mer Paryża, towarzyszy prezydentowi L-International Rugby Bard i prezydentowi federacji francuskiej w rugby, odsłonił wystrój świateł, który będzie okrywał wieżę w czasie trwania mistrzostw świata w rugby (od 7 września do 20 października). Oświetlona na zielono aż do drugiego piętra żeby imitować trawę, tworzy świetlny kontur bramki rugby, z linią poprzeczną 85 metrów długości. Gigantyczna piłka zawieszona pod drugim piętrem symuluje próbę. Gigantyczny ekran, 120 m2 pozwala śledzić rezultaty meczów.

2008
Wieża Eiffla przerwała iluminację na pięć minut 15 lutego – uczestnicząc w dniu oszczędzania energii, organizowanym dla uczczenia trzeciej rocznicy wejścia w życia protokołów z Kioto.

Czerwiec 2008
Wieża świeci na niebiesko, podkreślając przywództwo Francji w Unii Europejskiej.

Wieża Eiffla w filmie:

-Panorama podczas wspinania się na wieżę- – reż. Louis Lumiere (1897)
-Obrazy z l-Exposition- – reż. Georges Melis (1897)
-La course a la perrugue- reż. Georges Hatot (1906)
-Paris qui dort-; -Paryż, który śpi- reż. Rene Clair (1923)
-La Cite foudroyee- reż. Louis Morat (1924)
-La Tour- – reż. Rene Clair (1927)
-Tajemnice Wieży Eiffel- reż. Julien Duvivier, film dokumentalny (1927)
-La fin du monde- reż. Abel Gance (1930)
-La Tour Eiffel- reż. Jen Denis (1930)
-Monsieur la souris- reż. Georges Lacombe (1942)
-A l-assaut de la Tour Eiffel- reż. Alain Pol (1945)
-L-homme de la Tour Eiffel- reż. Burges Meredith (1948)
-De l-or en barre- reż. Charles Crichton (1950)
-Bonjour Paris- reż. Jean Image (1952)
-Marguerite de la nuit- reż. Claude Autant-Lara (1955)
-Le Chanteur de Mexico- reż. Richard Pottier (1956)
-Tour Eiffel idylle- reż. Louis Cuny (1959)
-Zazie dans le metro- ; -Zazie w metro- reż. Louis Malle (1960)
-La grande course autor du monde-; -Wielki wyścig- reż. Blake Edwards (1964)
-Les plus belles escroqueries du monde, Paris- ; -Największe oszustwa świata, Paryż- reż. Claude Chabrol (1964)
-Un idiot a Paris- reż. S. Korber (1966)
-Paris jamais vu- reż. Alber Lamorisse (1968)
-Les uns et les autres- ; -Jedni i drudzy- reż. Claude Lelouch (1980)
-Superman II- reż. Richard Lester (1980)
-Le ruffian- reż. Jose Giovani (1981)
-Rive droite, Rive gauche-; -Paryż prawobrzeżny, Paryż lewobrzeżny- reż. Philipe Labro (1984)
-Dangereusement votre- reż. John Glen (1984)
-Un Indian dans la ville- reż. H. Palud (1994)