Montmartre

montmartre-1

Montmartre leży u podnóża wzniesienia  w centrum 18 dzielnicy.

To wapienne wzgórze o wysokości 130 metrów jest najwyższym wzniesieniem Paryża. Wierzchołek Montmartre-u zwany Buttebył miejscem kultu od najdawniejszych czasów. Tu znajdowała się rzymska świątynia poświęcona prawdopodobnie Merkuremu. W czasach rzymskich wydobywano tutaj gips i wapień. Pozostały po tym tunele dawnych kamieniołomów w związku z czym grunt jest niestabilny.

Wzgórze jest także związane z historią chrześcijaństwa w XII w. Ludwik VI wzniósł tu królewskie opactwo St. Denis ku czci św. Biskupa, męczennika Dionizego.

Wzgórze było znane z uprawy winorośli, którą zajmowali się benedyktyni z pobliskiego opactwa. W Średniowieczu wybudowano tu liczne wiatraki do mielenia zboża i wytłocznia wina. Później zostały one rozebrane m. in. Młyn Polski, a Moulin Rouge czy Moulin de la Galette zamieniono na kabaret i sale taneczne.

Do końca  XVII wieku na wzgórzu mieszkało zaledwie kilkadziesiąt rodzin chłopskich. Reszta należała do opactwa. Po Rewolucji dobra opactwa sprzedano a budynki rozebrano. Zachował się z tego okresu jedynie romański kościół  Saint  Pierre de Montmartre  w miejscu dawnej świątyni rzymskiej (obok kościoła za murem niewielki cmentarzyk z czasów pierwszej dynastii Merowingów V-VIII wiek, na którym został pochowany m. in. architekt Paryski Pigalle – od niego nazwa popularnego placu o dwuznacznej sławie). W kościele oryginalna XII wieczna struktura zachowała się częściowo: chór, żerowe sklepienie, część transeptu i absydy naw bocznych. Fasada kościoła pochodzi z XVIII w.

Gdy do Paryża zaczlli zjeżdżać ludzie z prowincji w poszukiwaniu pracy, tu wielu osiedlało się ze względu na niskie ceny. Poza tym produkowane tu wino było o wiele tańsze niż poza murami Paryża (Montmartre było niezależną wioską). Niskie ceny mieszkań, produktów oraz swobodna atmosfera Montmartre-u zaczęła przyciągać artystów, głównie malarzy. Kabarety, domy publiczne, liczne knajpy wyrobiły dzielnicy opinię gniazda rozpusty u schyłku XIX w.

sacre

1 Sacré Coeur

Bazylika znajduje się w najwyższym punkcie miasta. Została otwarta w 1919 roku. Zbudowana w stylu neoromańsko-bizantyjskim. Została zbudowana by wymazać zbrodnie z czasów Komuny Paryskiej, której walki tu się rozpoczęły. Bazylika jest wykonana ze specjalnego gatunku kamienia, na  którym pod wpływem deszczu powstaje  warstwa białego wapiennego osadu.W Bazylice potężny dzwon sabaudzki, jeden z największych w świecie, którego wciągało na szczyt 28 koni. To dzwon Savoyard, 19 ton wag, z wysokim C. Kościół zbudowano już w roku 1914 ale wybuch I wojny światowej uniemożliwił jego konsekrację. Odbyła się ona w pięć lat później. Przy schodach posągi konne króla Ludwika Świętego i Joanny d-Arc. Kościół jest ulubioną świątynią Paryżan. Otwarty już od 6 rano, od wieczora do rana odbywa się tu nocne czuwanie.

Artyści Montmartre

Artyści nadawali temu miejscu specyficzny klimat. Skupiskiem artystów była kamienica przy placu Emile Goudeau 13, nazwana przez cyganerię Bateau Lavoir. To tu narodził się kubizm wraz z obrazem Picasso Panny z Awinionu – 1907 rok.

montmartre-ob

2 Najstarszym kabaretem jest Kabaret Lapin Agile (pod Wesołym Króliczkiem) – ważne miejsce bohemy na Montmartre. Miał tu miejsce jeden z najsłynniejszych żartów artystycznych. Pisarz Dorgeles, który nie znosił nowoczesnej sztuki, przywiązał pędzel do ogona osła należącego do właściciela kabaretu. Chciał udowodnić, ze nawet osioł może malować tak jak ówcześni artyści. Namalowany w ten sposób obraz pt. Zachód słońca nad Adriatykiem zyskał nie tylko rozgłos ale akceptację.

3 Obok kabaretu mały cmentarz Cimeti-re Saint Vincent. Są tu pochowani m.in.  Eug-ne Boudin i Maurice Utrillo – malarz związany całe życie z Montmartrem.

4Przy rue de l-Abreuvoir pod numerem 2 znajduje się budynek historyczny Petite Maison Rose. Kiedyś należał do aktora z trupy Moliera. Mieszkała tu malarka Suzanne Valadon z synem Utrillo. Obecnie mieści się tu restauracja z malowidłami autorstwa Utrillo.

5Nieco dalej przy rue Cortot  12 jest najstarszy dom na Montmartre. Niegdyś zamieszkiwała go aktorka Roze de Rosimond. W XIX wieku była to kolonia artystów. Obecnie mieści się tu Muzeum Montmartre poświęcone historii okolicy. Ulica Mgieł (allé des Brouillards była tematem wielu obrazów Renoira, kiedy mieszkał w Paryżu.

6Stąd już blisko do rue St. Rustique, gdzie u jej zbiegu z rue des Saules jest dawny Billard en Bois, jeszcze jedno miejsce spotkań impresjonistów. Van Gogh namalował ten ogród na obrazie  La Ginguette.

montmartr-mlyn

Przy placyku Marcel-Aymé stoi rzeźba  Le Passe Muraille wykonana przez słynnego aktora i rzeźbiarza Jeana Marasa. Artysta zainspirowany był powieścią o tym samym tytule Przechodzimur z 1943 r., pióra Marcela Aymé.

Schodząc w dół dojdziemy do niewielkiego placyku nazwanego od imienia znanej piosenkarki Dalidy, która mieszkała w budynku obok. Na placyku jej popiersie.

 

7Idąc w przeciwnym kierunku po prawej stronie zachowany jeden z dwóch młynów Montmartre – było ich kiedyś 30 – Moulin de la Galette. Impresjoniści uczynili go sławnym uwieczniając go na swoich obrazach.

Schodząc rue Lepic w dół w kamienicy pod numerem 54 mieszkał Vincent van Gogh i jego brat Theo (na trzecim piętrze).

Pod numerem 42, ulica Lepic – znakomita staroświecka restauracja Pomponnette.

 

8-1Plac du Tertre Jest sercem Montmartre. Paryż uważany jest za stolicę malarstwa, co wiąże się przede wszystkim  z niepowtarzalną atmosferą belle époque.

Artyści zakochali się w labiryntach wąskich uliczek, w gospodach ludowych, gdzie bohema artystyczna była traktowana -normalnie-. Nawet Utrillo, urodzony tutaj, który najwięcej utrwalił na swoich niewielkich obrazkach placyków, knajpek i młynów Montmartre, spotykał się tu z szacunkiem. Na tanich poddaszach mieszkali malarze: Picasso, Degas, Toulouse-Lautrec- Za dnia malarze ustawiali sztalugi na placu du Tertre i sprzedawali swe obrazy turystom. Tak jest i dzisiaj.

 

Tu w restauracji La M-re Catherine narodziło się słowo bistro, gdy w czasie okupacji Paryża w 1814 roku przez wojska rosyjskie, żołnierze -bistro- (po rosyjsku -szybko-) domagali się szybkiej obsługi.