Luwr

luwr_mapa-1

Jest to największa budowla świata. Luwr dziś jest muzeum, ale został wzniesiony jako warownia. Przez ponad 6 wieków był królewską rezydencją. Każdy kolejny władca rozbudowywał obiekt.

KRÓTKA HISTORIA:

Ta dawna siedziba królewska ma burzliwą historię. Pierwszym budowniczym Luwru był pod Koniec XII wieku – w 1190 r. król Filip August. Podczas wznoszenia murów obronnych dookoła miasta, nakazał postawienie fortecy w miejscu, w którym obrona miasta od strony rzeki była utrudniona. Nie była ona większa niż ćwierć obecnego Court Carree. Kolejny władca, Karol V, w XIV wieku polecił Raymondowi du Temple przebudowanie fortecy w rezydencję królewską.
W czasie rozkwitu renesansu francuskiego, dwóch władców tej epoki nadało nowy wygląd rezydencji. Franciszek I, twórca Fontainebleau, chciał mieć równie piękny pałac w mieście. Po próbach przebudowy Luwru, zburzył go i zaczął budowę od nowa (pozostałości starej budowli odkopano w czasie odnawiania Cort Carree). Odpowiedzialnym za budowę nowego pałacu był Pierre Lescot, któremu kazano wnieść najpiękniejszy i największy pałac na świecie. Prace po nim kontynowało wielu architektów przez 300 lat, do czasów Pierwszego Cesarstwa.
Henryk IV wzniósł ogromną galerię wzdłuż Sekwany łącząca Luwr z pałacem Tuileries (budowę tego pałacu zapoczątkowała Katarzyna Medycejska, która twierdziła, że Luwr jest zbyt zimny i za mało wytworny). Henryk IV otworzył Luwr dla artystów, którzy mogli mieć tu pracownie i pomieszczenia mieszkalne. Odtąd każdy władca rozbudowywał pałac, a budowa trwała z przerwami przez prawie 800 lat. Kiedy król Ludwik XIV przenosił dwór do Wersalu, prace przy rozbudowie Luwru wstrzymano. Luwr został przejęty przez artystów i szlachtę. Zaczął popadać w ruinę. Król Ludwik XV w odpowiedzi na zuchwalstwo tych, którzy zamieszkiwali pałac, nakazał go zburzyć w 1750 roku. Od tego kroku odwiedli go jego doradcy. Prace rozbudowy kontynuowano ponownie w latach 70-tych XVIII wieku., kiedy architektem został Soufflot.
Można śmiało powiedzieć, ze Luwr uratowały paryskie przekupki, które swoim marszem na Wersal 6 października 1789 zmusiły rodzinę królewska z dworem do powrotu do Paryża. Prace znów przerwała rewolucja. Budowę Luwru dokończono w 1810 roku. Prace budowlane kontynuowano w oparciu o oryginalne plany Lescota, stąd jednorodność stylu w zabudowie, pomimo wielu etapów rozbudowy i zmian architektów.

piramida-1 W 1793 roku otwarto w Luwrze Centralne Muzeum Sztuki, które stało się punktem zwrotnym w historii pałacu. W czasie Komuny Paryskiej zbiory Luwru omal nie zostały zniszczone, tak jak to się stało z pałacem Tuileries, który spłonął. Zbiory muzealne uratował Polak – Florian Trawiński, szef departamentu kultury i sztuki w rządzie rewolucyjnym – nie dopuszczając do podpalenia Luwru. Trawiński przez 35 lat pełnił później funkcję Dyrektora Muzeum.

Za czasów napoleońskich przechowywano w Luwrze tysiące dziel sztuki, jakie Armia Francuska zagarnęła podczas 20 lat podbojów. Napoleon III wzniósł skrzydło Richelieu, które jest równoległym do biegnącej wzdłuż Sekwany Galerie du Bord de l-Eau. W ten sposób budowla o powierzchni 50 tys. metrów kwadratowych jest z trzech stron zamknięta. W środku znajduje się ogromny Cour Napoleon, na którym dominuje niezwykła Piramida projektu chińsko-amerykańskiego projektanta Peileoh Minga zbudowana w 1989 roku. Budynki otaczające Cour Napoleon i Cour du Carrousel tworzą Grand Louvre i zostały wzniesione w latach 50-tych XIX stulecia, w czasie Drugiego Cesarstwa. Skrzydło wychodzące na rue Tivoli zbudowano jeszcze w czasach Pierwszego Cesarstwa. By mogło ono powstać zrównano z ziemia okoliczne domy i ulice. Baron Haussmann odpowiedzialny za urbanistyczny kształt projektu powiedział, ze przy okazji budowy Luwru nauczył się skutecznie wyburzać domy (Haussmann kierował pracami przebudowy Paryża. Dzięki niemu powstały tu słynne Paryskie Bulwary). Eksponaty muzealne podzielone są na siedem działów i wystawione w trzech głównych częściach kompleksu: skrzydło Sally (Cour Carre), części Richelieu (skrzydło wzdłuż rue de Tivoli) i skrzydło Danona (równolegle do Sekwany).

Kolekcja przedstawia wszystkie wieki i kierunki artystyczne:
1.Zbiór dzieł włoskich artystów
2.Zbiór dzieł artystów francuskich od wieku XIV do XVII.
3.Malarstwo flamandzkie i holenderskie
4.Sztuka starożytna: egipska, orientalna, etruska, grecka i rzymska
5.Kolekcja mebli – przede wszystkim dzieła Andre Charlesa Boulle-a lub Buhla (przełom XVII I XVIII w.)
6.Zbiory sreber
7.Zbiory porcelany