Beaubourg

beaubourg

Beauboug to jedna z najstarszych dzielnic Paryża. Osada Beau Bourg w średniowieczu została włączona do miasta i znalazła się wewnątrz murów obronnych. Była to dzielnica -złej sławy- i bardzo niebezpieczna ze względu na prostytutki, złodziei i różnego rodzaju zbirów. Taką opinię miało Beaubourg do lat 70-tych XX wieku, kiedy to usunięto pobliskie hale targowe i zaprowadzono nowy porządek. To Jacques Chirac przypisuje sobie tę zmianę. Na Beaubourg znajduje się jeden z najnowocześniejszych i awangardowych budynków stolicy – Muzeum Sztuki Współczesnej zwane CENTRUM POMPIDOU. W tej dzielnicy przy ulicy Volte, pod numerem 3 znajduje się najstarszy dom w Paryżu pochodzący z XIV wieku oraz najstarsza ulica Saint Martin.

MUSEE NATIONAL D-ART MODERNE nazywane popularnie CENTRUM POMPIDOU, gdyż inicjatorem jego powstania był ówczesny Prezydent Francji George Pompidou. W 1968 roku George Pompidou przedłożył projekt nowego prawa, w myśl którego można było uniknąć płacenia podatku w zamian za oddanie dzieł sztuki do zbiorów państwowych. Darowizn było tak dużo, że koniecznym stało się wybudowanie gmachu na ich umieszczenie. Ogłoszono konkurs na projekt muzeum, do którego przystąpiło 681 ekip z całego świata.
Konkurs wygrali: Anglik Richard Rogers i Włoch Renzo Piano, którzy tak opracowali projekt, by do maksimum wykorzystać powierzchnie wystawiennicze. Wskutek tego powstała budowla, której śmiałość form przekroczyła granice, jakie zakładał Prezydent. Już we wstępnej fazie prac, w gazetach opublikowano zdjęcia makiety. Wzbudziły one nie mniejsze kontrowersje niż w swoim czasie Wieża Eiffla. Jeden z opozycyjnych publicystów napisał, że -jeśli ten obiekt będą budowali robotnicy z Afryki Północnej i montować elementy metalowe z fabryki Kruppa, nie będzie w budowli nic francuskiego-.
Pomimo oporu i sprzeciwu parlamentarzystów budowa ruszyła. Kosztem 980 milionów starych franków budowlę ukończono przed Bożym Narodzeniem 1977 roku, już po śmierci George-a Pompidou.
Uroczystego otwarcia dokonał ostatniego dnia roku 1977 nowy Prezydent – Giscard d-Estaing.
Dzięki wprowadzeniu na zewnątrz całego szkieletu konstrukcji (różne kolory odpowiadają różnym kanałom, rurom i elementom). Kolor żółty symbolizuje elektryczność, kolor zielony – instalację kanalizacyjną, kolor niebieski – klimatyzację, kolor czerwony – windy.
Cały kompleks sprawia wrażenie fabryki. Centrum doczekało się określeń: rurociąg lub rafineria. Kolekcja sztuki XX wieku jest zaliczana do najbardziej znaczących na świecie. W Muzeum mieści się także Biblioteka, Instytut Badań i Koordynacji Akustyczno-Muzycznej, warsztaty artystyczne dla dzieci w wieku 6-13 lat, Centrum Projektowania Przemysłowego. Przeszkloną windą umiejscowioną na budynku, można wjechać na ostatnie piętro, skąd rozpościera się piękna panorama Paryża.

LES HALLES – HALE PARYSKIE

hale Wielkie targowisko żywności opisane przez Emila Zolę jako -brzuch Paryża- zniknęło w roku 1969, lecz miejsce to zachowało swój koloryt. Liczne bary, kawiarnie otwarte są do rana. Nie zachowała się natomiast dawna dzielnica robotnicza.
Targowisko tutaj istniało już w XII wieku, zostało zbudowane przez Filipa Augusta. Napoleon III nakazał wzniesienie żeliwnych parasoli, które obecnie pełnią funkcję pergoli. Na przełomie XIX i XX wieku pojawiło się dziesięć pawilonów o żelaznej konstrukcji. W latach 60-tych obecność targowiska w centrum miasta stwarzała wiele problemów. Dlatego też w 1969 roku władze postanowiły zamknąć targowisko i przenieść poza Paryż do miejscowości Rungis.
W miejscu zlikwidowanego targu powstała wielka dziura. W 1979 roku powstało w tym miejscu nowoczesne centrum handlowe o powierzchni 40 tysięcy metrów kwadratowych. Centrum zbudowane jest ze szkła, aluminium i marmuru, składa się z czterech poziomów podziemnych. Les Halles to nie tylko centrum. To także jedna z największych stacji metra i RER (paryska kolej podmiejska).

PARYSKIE TARGOWISKA, KTÓRE MUSISZ ZOBACZYĆ KONIECZNIE!!!

– Targ przy ulicy Mouffetard, metro: Censier Daubenton, linia numer 7
– Targ Buci, metro: Odeon, linia numer 4
– Targ Produktów Biologicznych, metro: Sevres-Babylone, linia 10, 12
– Targ w dzielnicy Montorgueil, metro: Etienne Marcel, linia 4
– Targ owocowo-warzywny Barbes, metro: Anvers, linia 2
– Targ -wszystkiego-, metro: Porte de Montreuil (sob.-pon.), linia 9
– Targ kwiatowy, wyspa de la Cite, metro: Cite, linia4.

FONTAINE DES INNOCENTS – FONTANNA NIEWINIĄTEK Piękny renesansowy zabytek ozdobiony płaskorzeźbami (oryginalne płaskorzeźby są autorstwa Jean Goujon z 1549 roku i znajdują się w Luwrze), dłuta Pierre-a Lescot, późniejszego architekta Luwru. Jest to jedyna renesansowa fontanna w mieście. Plac z fontanną znajduje się na dawnym cmentarzu niewiniątek (Cimetiere des Innocents) czynnego od X wieku i jedynego cmentarza w Paryżu do XVIII wieku. Zmarłych chowano tu w dość nietypowy sposób: wykopywano wielki dół, który był sukcesywnie zapełniany zwłokami a kiedy już był pełen, zasypywano go i kopano następny. Nie zachował się kościół przycmentarny. Wyróżniał się od innych tym, że posiadał na zewnątrz wmurowane w ścianę kościoła nisze, w których pokutujące kobiety mogły się zamknąć i odizolować od świata. Jedynie wąska szpara w murze umożliwiała kontakt ze światem zewnętrznym. Z czasem z grobów unosił się taki fetor, że okoliczni mieszkańcy zwrócili się do króla z petycją o zlikwidowanie cmentarza. W XVIII wieku zaczęto przewozić stąd zwłoki (około 2 miliony ciał) w okolice Placu Denfert Rochereau.
Akcja słynnej powieści -Pachnidło- Patricka Suskinda rozgrywa się właśnie w okolicach Place des Innocents.

Obok placu przechodzi ulica Saint Denis. To dawna -droga królewska-, którą monarchowie udawali się z Luwru do bazyliki Saint Denis. Niegdyś ulica ta była uznana za najładniejszą w Paryżu. Wytyczono ją jeszcze przed X wiekiem i prowadziła do bazyliki Saint Denis – grobowca królów Francji. Ulica była oficjalnym wjazdowym traktem królewskim do miasta. Przy ulicy były niegdyś piękne pałace z XVII i XVIII wieku, które zostały zburzone lub zakryte nieciekawymi XIX-wiecznymi kamienicami. W górnym odcinku ulicy znajdują się hurtownie odzieżowe. Stąd odchodzą ciekawe pasaże handlowe. Jest to również rejon paryskich prostytutek.

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEGO EUSTACHEGO

eustachy Nad halami dominuje piękny, gotycki kościół św. Eustachego z renesansowym wystrojem. Budowano go przez 100 lat, stąd wymieszanie gotyku z renesansem. Jest to druga co do wielkości katedra w Paryżu. Eustachy to rzymski generał, który nawrócił się na chrześcijaństwo po ujrzeniu krzyża między porożem jelenia (głowa jelenia znajduje się na renesansowej fasadzie transeptu). W czasie Rewolucji kościół przemianowano na świątynię rolnictwa, być może z uwagi na bliskość hal targowych.
Fasada pochodzi z XVIII wieku ale jej budowa nie została zakończona – brakuje jednej wieży. W kościele pośród wielu ciekawych malowideł i rzeźb, na uwagę zasługuje współczesna rzeźba Raymonde-a Mason z 1922 roku -Le demenagement des Halles-.
Z kościołem związanych jest wiele ciekawych postaci: pierwszą komunię przyjął tu pierwszy król Ludwik XIV, tutaj zostali ochrzeni Molier i Richelieu a pochowany został Minister Finansów Ludwika XIV – Jean Colbert. Tu odbyły się pogrzeby Moliera, La Fontaine-a. Tu po raz pierwszy wykonano -Wielką Mszę- Franciszka Liszta w 1866 roku. Dzięki doskonałej akustyce odbywają się tu koncerty chóralne. Zachowała się ambona, z której za czasów Komuny Paryskiej pewna kobieta wygłosiła kazanie o konieczności zniesienia małżeństwa. W kaplicy św. Józefa znajduje się relief przedstawiający historię Halles pod tytułem -Odejście owoców i warzyw z serca Paryża 28 lutego 1969 roku-.
Obok kościoła jest ulica Montorgeuil, bardzo ruchliwa, z licznymi restauracjami, barami, sklepikami (zakupy robiła tu królowa brytyjska Elżbieta podczas wizyty w Paryżu). Ulica jest namiastką dawniej tętniącej życiem dzielnicy targowej Les Halles.
Po drugiej stronie ulicy od fasady kościoła znajduje się popularna rzeźba Henri de Miller -L-ecoute- wykorzystana w filmie -Sabrina- (film z lat 90-tych).

 

BOURSE

Budynek Bourse du Commerce (Giełdy Handlowej) wzniesiono w latach 1765-1768 w miejscu, gdzie stał Hotel de la Reine – pałac wybudowany dla Katarzyny Medycejskiej, uważany za najbardziej wystawny po Luwrze w Paryżu. Budowlę rozebrano a wystawiony nowy budynek pełnił funkcję Halle au Ble (targ zbożowy). Ten z kolei przebudowano w XIX wieku. Budynek został zaadaptowany na Giełdę Handlową w 1889 roku.
Obecnie mieści się tu Paryskie Centrum Handlu.

PLACE DU CHATELET – PLAC CHATELET

 Plac ten utworzono za panowania Napoleona I w miejscu średniowiecznej warowni. Plac ma kształt lejka – Grand Chatelet, wzniesionej w XII wieku przez Ludwika VI Grubego, której zadaniem była obrona wyspy Cite i od której plac wziął nazwę. Warownia służyła później jako więzienie. Mieścił się tu również sąd i prefektura.
Plac dawniej cieszył się złą sławą. To miejsce było przesiąknięte zapachem krwi (mieściły się tu rzeźnie) i zbrodni (w ciasnych uliczkach było bardzo niebezpiecznie).
W 1808 roku więzienie zburzono, ulice przebudowano (plan Haussmanna), by położyć kres przestępczości. Plac rozszerzono i otworzono na Bulwar Sewastopol. Po dawnym miejscu pozostały tylko nazwy nawiązujące do dawnych rzeźni i garbarni. Plac Chatelet znajduje się na osi głównych bulwarów przecinających Paryż, stanowi więc centralny punkt komunikacyjny miasta.
Dziś po dwóch stronach placu znajdują się teatry zbudowane w XIX wieku przez Gabriela Davioud: Theatre du Chatelet – obecnie Teatr Muzyczny Paryża (została tu sfilmowana pierwsza scena z kultowego filmu -Diva- w 1981 r.) i Theatre de la Ville – Teatr Miejski, który kiedyś należał do aktorki Sary Bernhardt.
Na środku placu stoi fontanna z 1806 roku otoczona sfinksami, które upamiętniają ważne bitwy, m.in.: Danzing (Gdańsk) – Prusy, Ulm – Austria. W środku fontanny znajduje się kolumna zwieńczona skrzydlatą figurą ze złota, która upamiętnia zwycięstwo Napoleona I w Egipcie (postawiona z rozkazu Napoleona).

TOUR SAINT JACQUES

Wieża jest przykładem późnego gotyku z XVI wieku. To jedyna pozostałość z kościoła Saint Jacques la Boucherie, który zniszczono podczas rewolucji. Służyła jako dzwonnica. Kościół wzniesiono dla potężnego cechu rzeźników i stanowił jeden z punktów wyjściowych dla pielgrzymów idących do Santiago de Compostela. Muszelki, którymi pielgrzymi ozdabiali swoje kapelusze i czepki stały się symbolem pielgrzymów. Stąd też pochodzi nazwa popularnego dania z owoców morza, podawanego w Boże Narodzenie: coquille Saint Jacques.